به گزارش «سراج24»؛ پیش از شروع نمایش فیلم ''دربند'' سومین ساخته پرویز شهبازی، که با حضور ویژه ابراهمی حاتمی کیا صورت می گرفت اعتراضاتی در سالن اصلی نسبت به حضور مهمانان فیلم و افراد غیر رسانه ای در سالن و کمبود جا برای خبرنگاران صورت گرفت. اعتراضاتی که با حرکت هیجانی یک خبرنگار بر نشستن بر روی سن فضا را برای دقایقی ملتهب و در عین حال مفرح ساخت.
اما شروع نمایش دربند پایانی بر حاشیه های معمول جشنواره ای این سانس نمایش فیلم در برج میلاد بود.
دربند شهبازی اگرچه داستان ویژه و منحصربه فردی نداشت و روایتش از آدم های داستانش هم زیاد غیرمعمول و خاص نبود و مثل دو فیلم قبلی شهبازی ابتکار سینمایی خاصی نداشت اما نگاه اعتراضی خاص شهبازی به جامعه در حال تغییر تهرانی نمونه خاصی در سینمای این سالهای ایران بود: دختری که از حاشیه ''تهران'' برای درس خواندن به ''تهران'' سفر می کرد و در میان انبوهی از رذایل اخلاقی قرار می گرفت.
دیالوگ فرعی پگاه آهنگرانی در لحظاتی که بین او و هم خانه اش دختر شهرستانی قصه رد و بدل می شد نشانه مهمی در شناخت فیلم بود. به دختر شهرستانی که حاضر نبود به جمع آن ها بیاید لقب ''دهاتی''را داد.
هشدار فیلم در مورد تبعات بی سرانجام انتخاب یک سبک زندگی معمول و نقد سبک زندگی فردگرایانه فرزندان طبقه متوسط تهرانی در دهه هشتاد و البته نمایش وحشتناک فیلم از شخصیت سرمایه دار داستان، نتیجه کار را به شدت تلخ کرده بود. تلخی ای که پایان به شدت ناامیدکننده فیلم؛ دربند را به ذهن بیننده اش سنجاق می کرد.
اگر ''دربند'' دچار بازی متهم شدن به سیاه نمایی نشود نمایش دقیقی از بخشی از جامعه در حال گذار تهرانی بود و اگر چه مثل همه فیلم های شهبازی درگیر ودار الصاق امضای کارگردانش به فیلم لحظاتی گیر می کرد اما نمونه قابل توجهی در سینمای نوین اجتماعی بود. سینمایی که تغییر در جامعه معاصر ایرانی مهمترین دستور کارش است.
0نظر